Add مانیفست هکر

%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%81%D8%B3%D8%AA-%D9%87%DA%A9%D8%B1.md

@@ -0,0 +1,90 @@
+# مانیفست هکر
+
+امروز یکی دیگر هم دستگیر شد؛ همهٔ روزنامه‌ها درباره‌اش می‌نویسند.  
+«نوجوانی در رسوایی جرم رایانه‌ای دستگیر شد»، «هکری پس از دستکاری بانک بازداشت شد»…
+
+لعنت به این بچه‌ها. همه‌شان مثل هم‌اند.
+
+اما آیا شما، با آن روان‌شناسی شیک و کراواتی و ذهن تکنولوژیکِ جا مانده از دههٔ ۵۰، تا به حال پشت چشم‌های یک هکر را نگاه کرده‌اید؟  
+تا به حال فکر کرده‌اید چه چیزی او را به حرکت درمی‌آورد؟ چه نیروهایی او را شکل داده‌اند؟ چه چیزهایی او را ساخته‌اند؟
+
+**من یک هکر هستم. وارد دنیای من شوید…**
+
+دنیای من از مدرسه شروع می‌شود…  
+من از بیشتر بچه‌های دیگر باهوش‌ترم، اما این چیزهایی که به ما درس می‌دهند حوصله‌ام را سر می‌برد…
+
+لعنت به این شاگرد تنبل. همه‌شان مثل هم‌اند.
+
+من در راهنمایی یا دبیرستان هستم. برای پانزدهمین بار به معلمی گوش داده‌ام که توضیح می‌دهد چطور یک کسر را ساده کنیم. من آن را می‌فهمم.  
+«نه خانم اسمیت، راه‌حل را ننوشتم. در ذهنم حلش کردم…»
+
+لعنت به این بچه. حتماً از روی یکی دیگر کپی کرده. همه‌شان مثل هم‌اند.
+
+امروز یک کشف کردم. یک کامپیوتر پیدا کردم.
+
+صبر کن… این فوق‌العاده است.  
+این کاری را که من می‌خواهم انجام می‌دهد.  
+اگر اشتباهی بکند، به این خاطر است که من اشتباه کرده‌ام…  
+نه به این خاطر که از من خوشش نمی‌آید…
+
+یا از من می‌ترسد…  
+یا فکر می‌کند من آدم گستاخی هستم…  
+یا از تدریس بدش می‌آید و اصلاً نباید اینجا باشد…
+
+لعنت به این بچه. تمام کاری که می‌کند بازی کردن است. همه‌شان مثل هم‌اند.
+
+و بعد آن اتفاق افتاد…  
+دری به سوی یک دنیا باز شد…  
+در میان خط تلفن می‌دوید، مثل هروئین در رگ‌های یک معتاد؛  
+یک پالس الکترونیکی فرستاده می‌شود،  
+پناهگاهی از ناتوانی‌های روزمره پیدا می‌شود…  
+یک بُرد پیدا می‌شود.
+
+> «همین است… اینجا جایی است که من به آن تعلق دارم…»
+
+من همهٔ اینجا را می‌شناسم…  
+حتی اگر هرگز آن‌ها را ملاقات نکرده باشم،  
+هرگز با آن‌ها حرف نزده باشم،  
+و شاید هرگز دوباره از آن‌ها نشنوم…  
+من همهٔ شما را می‌شناسم…
+
+لعنت به این بچه. دوباره خط تلفن را اشغال کرده. همه‌شان مثل هم‌اند.
+
+کاملاً درست است… ما همه شبیه هم هستیم…
+
+در مدرسه به ما غذای بچه‌گانه داده‌اند در حالی که ما گرسنهٔ استیک بودیم.  
+تکه‌های گوشتی که گاهی به ما می‌دادید از قبل جویده شده و بی‌مزه بود.  
+یا زیر سلطهٔ آدم‌های سادیست بوده‌ایم، یا توسط آدم‌های بی‌تفاوت نادیده گرفته شده‌ایم.
+
+آن چند نفری که واقعاً چیزی برای آموزش داشتند ما را شاگردانی مشتاق یافتند،  
+اما آن‌ها مثل قطره‌های آب در بیابان بودند.
+
+این حالا دنیای ماست…  
+دنیای الکترون و سوئیچ،  
+زیباییِ نرخ انتقال داده.
+
+ما از سرویسی استفاده می‌کنیم که از قبل وجود دارد،  
+بدون اینکه برای چیزی که اگر به دست شکم‌پرستانِ سودجو اداره نمی‌شد می‌توانست بسیار ارزان باشد پول بدهیم،  
+و شما ما را مجرم می‌نامید.
+
+ما کاوش می‌کنیم… و شما ما را مجرم می‌نامید.  
+ما به دنبال دانش می‌گردیم… و شما ما را مجرم می‌نامید.  
+ما بدون رنگ پوست، بدون ملیت، بدون تعصب مذهبی وجود داریم… و شما ما را مجرم می‌نامید.
+
+شما بمب اتم می‌سازید،  
+جنگ به راه می‌اندازید،  
+قتل می‌کنید، تقلب می‌کنید و به ما دروغ می‌گویید  
+و سعی می‌کنید ما را قانع کنید که همهٔ این‌ها به نفع خود ماست،  
+اما ما مجرم هستیم.
+
+**بله، من یک مجرم هستم.**
+
+جرم من کنجکاوی است.  
+جرم من این است که مردم را بر اساس آنچه می‌گویند و فکر می‌کنند قضاوت می‌کنم، نه بر اساس ظاهرشان.  
+جرم من این است که از شما باهوش‌ترم؛ چیزی که هرگز مرا به خاطرش نخواهید بخشید.
+
+**من یک هکر هستم، و این مانیفست من است.**
+
+شما می‌توانید این فرد را متوقف کنید،  
+اما نمی‌توانید همهٔ ما را متوقف کنید…  
+در نهایت، همهٔ ما شبیه هم هستیم.